Urodzony w Rzeszowie. Wokalista, kompozytor, gitarzysta, autor, aranżer. Absolwent Państwowej Szkoły Muzycznej II° w Rzeszowie - klasa śpiewu solowego. Ukończył studia dziennikarskie na Uniwersytecie Jagiellońskim. Swoją przygodę z muzyką rozpoczął w wczesnym dzieciństwie, imitując śpiewanie do plastikowego mikrofonu w przedszkolu. Jak twierdzi dziś mama muzyka, mnóstwo czasu spędzał na słuchaniu płyt. Jego ulubieni wykonawcy w tamtym okresie to: Elvis Presley, Edyta Geppert, Shakin' Stevens, Karel Gott, Piotr Szczepanik, Engelbert Humperding. Bardzo lubił muzykę klasyczna. Szczególnie cenił twórczość Fryderyka Chopina. To wkrótce zaowocowało egzaminem do Państwowej Szkoły Muzycznej I°, im. Fryderyka Chopina w Rzeszowie. Stachurski spędził w niej zaledwie 1,5 roku w klasie fortepianu. 

Do czynnego zainteresowania muzyką powrócił w wieku 14 lat, kiedy to odkrył gitarę. "Pewnego razu, mój kolega Wojtek Drath, zabrał mnie do mieszkania jego kumpla, który dość dobrze grał na gitarze. Na miejscu obaj brawurowo wykonali utwór na dwie gitary, przy tym jeszcze śpiewając. Poczułem się niczym porażony prądem. Wróciłem do domu z gorączką w sercu i poprosiłem ojca o zakup takiego instrumentu. Pierwsze "wiosło" został odkupione od nauczyciel języka angielskiego, do którego regularnie chodziłem. Za bajońską sumę 15$. Polska, lichej jakości gitara akustyczna i miała bardzo wysoką akcję strun i sprawiał mi sporo problemów. Ćwiczyłem technikę gry całymi daniami, w rezultacie opuszki palców u mojej lewej ręki były porozcinane do krwi. Zakładałem na te poranione palce plastry, a w szkole śmiali się ze mnie, iż udaję Michaela Jacksona". Wkrótce, mój kolega podsunął mi nagrania Erica Claptona i dzięki temu artyście rozkochałem się w brzmieniu gitary elektrycznej. W zasadzie żadna inna muzyka nie wywarła na mnie takiego wpływu, co utwory Slowhand’a. Nie sądzę również, aby kiedykolwiek to się zmieniło", przekonuje gitarzysta. Stachurski wciąż jest jego wiernym fanem - ”Erica Claptona widziałem na żywo 13 razy. Gdy tylko wyrusza w nową trasę koncertową sprawdzam, gdzie tym razem będę miał najbliżej”.

W 1995 roku przyjaciółka muzyka, Monika Kowalska,  poznała muzyka z właścicielem studia nagrań w Rzeszowie. "Wspólnie z moim kumplem, który grał ze mną w tym czasie na klawiszach, zaczynaliśmy tam od sprzątania. Równocześnie mogliśmy pograć na dobrym sprzęcie oraz poznawać krok po kroku tajniki pracy w studio. Wkrótce powstają pierwsze nagrania muzyka. "Pamiętam, że nagraliśmy wtedy dwa utwory - "Prośba", "Twarzą do wiatru". W roku 1995 artysta zadał pomyślnie egzamin do Państwowej Szkoły Muzycznej II° w Rzeszowie, gdzie przez cztery lata szlifował swój głos w klasie śpiewu solowego prowadzonej przez dr Stanisławę Mikołajczyk – Madej. „Pomysł ze szkoła muzyczną podsunął mi kolega Adam Szwarc, który nauczył mnie śpiewać pierwszą arię starowłoską „Sen corre l'agnelletta”. Zaśpiewałem ją podczas egzaminu. To były trudne cztery lat w moim życiorysie artystycznym, bowiem początkowo nie mogłem się odnaleźć w obrębie muzyki klasycznej. Jednak ostatnie 1,5 roku edukacji bardzo mile wspominam. Być może dlatego, że poczyniłem wyraźny postęp. Ponadto, bardzo się zaprzyjaźniłem ze dr Stanisławą Mikołajczyk – Madej i doprawdy wiele jej zawdzięczam. Do dziś pozostajemy w stałym kontakcie i łączy nas szczera przyjaźń”

Nieuchronnie w życiu muzyka przyszedł czas na kolejne, tym razem bardziej poważne przedsięwzięcie artystyczne. Sebastian Stachurski w marcu 1997 roku założył zespół Portal Blues. Było to ucieleśnienie jego marzeń oraz muzycznych pasji. Na początku był to kwartet muzyków, z czasem powiększony o dwuosobową sekcję dętą. Szybko pojawiły się pierwsze sukcesy tej formacji. W tym samym roku (1997) Portal Blues w drodze eliminacji został zaproszony do udziału w prestiżowym festiwalu Rawa Blues w Katowicach. "To był dla mnie wspaniały prezent - wspomina Stachurski,  bowiem list od organizatora otrzymałem w dniu urodzin". Na festiwalu w kategorii konkursowej zdobyli III miejsce. Była to dobry prognostyk na przyszłość. Wkrótce potem zespół wyrusza w trasę na 30 koncertów po Podkarpaciu. "Pamiętam, że mieliśmy do dyspozycji własne nagłośnienie, cały backline, własny transport, akustyka oraz osoby techniczne, co stanowiło dla tak młodej stażem kapeli duże wsparcie. Pracowaliśmy w komfortowych warunkach". Ponadto, Stachurski pracował jako realizator dźwięku zarówno na koncertach jak i sesyjnie w studio. "To pozwoliło mi nabrać dużego doświadczenia. Poznałem to środowisko od kuchni. Zrozumiałem również zasady funkcjonowania tej branży, co, jak sądzę, pozwoliło mi na bardziej efektywne zarządzanie własną karierą".

Stachurski ze zespołem Portal Blues koncertował na renomowanych festiwalach bluesowych w Polsce (Rawa Blues, Blues nad Bobrem, Noc Bluesowa w Rawie Mazowieckiej). Jego kapela posiada 3 teledyski: „Jest jeszcze ocean”, „Znasz odpowiedź”, „Jeno świt”. (1998, 1999, 2000) Nagrała i wydała autorską płytę pt. „Jest jeszcze ocean” (2000). Sebastian Stachurski jest współautorem regionalnego hymnu WOŚP pt. „Jest jeszcze ocean” (1998). Utwór pt. „Znasz odpowiedź”, którego również jest współautorem, gościł na listach przebojów: Radia Rzeszów, Radia Bieszczady, Radia Centrum. Artysta ma na swoim koncie trzy autorskie koncerty nagrane dla Polskiego Radia w Rzeszowie (2000, 2001, 2006). Grupa Portal Blues ma zarejestrowane trzy koncerty wyprodukowane przez TVP3 (1997, 1998, 2000), które wielokrotnie były emitowane w ogólnopolskiej i regionalnej sieci TVP3. Artysta był finalistą Carpathia Festiwal 2008 oraz laureatem Przeglądu Kapel Studenckich 2009 w Krakowie. Stachurski współpracuje od kilku lat ze znanym autorem tekstów - Bogdanem Loeblem. „Poznałem Bogdana za sprawą Krystyny Lenkowskiej w 1999 roku, która zaprezentowała mu wcześniej moje piosenki. Pamiętam, że po raz pierwszy spotkaliśmy się w Warszawie, w Hotelu Europejskim i było to dla mnie duże przeżycie. Utrzymujemy kontakt do dziś. Od czasu do czasu dzwonimy, bądź piszemy do siebie”. Efektem tej kooperacji jest kilka utworów. Najbardziej znane w dorobku artysty to „Bądź tu” oraz „Jeno świt”. W 2001 roku muzyk rozpoczął współpracę z kompozytorem i autorem Pascalem Kaas, który nagrywał i wydawał płyty z piosenkami dla dzieci. „Była to dla mnie forma odskoczni od tego, co robiłem dotychczas. W sumie dobrze się bawiłem i zarobiłem trochę pieniędzy”. Powstały trzy płyty pod szyldem „Kapitan Muzyczka dzieciom”, których Stachurski był producentem muzycznym. Uwieńczeniem tej współpracy był koncert w Sali Kongresowej w Warszawie,  na który sprzedano wszystkie bilety. "To był mój pierwszy występ w tak kultowym miejscu i bardzo mile go wspominam. Byłem również mocno zaangażowany w to przedsięwzięcie od strony organizacyjnej, ponieważ w tym czasie pracowałem w wydawnictwie, które produkowało ten projekt."

Niestety, od jakiegoś czasu zespół Portal Blues przeżywał kryzys. W rezultacie lider grupy zawiesił czasowo jego działalność w 2004 roku. Stachurski mimo wszystko nadal udzielał się artystycznie, pisząc m.in. muzykę medytacyjną i teatralną. Komponował i nagrywał również muzykę reklamową. Występuje również z programem autorskim na koncertach. W roku 2005 Stachurski zostaje członkiem zespołu Kłusem z Blusem, pełniąc rolę gitarzysty. Owocem dwuletniej współpracy są występy na licznych festiwalach i koncertach oraz dwie płyty. "To była dla mnie solidna szkoła grania stricte bluesowego, u boku uznanego harmonijkarza Tomka Kiersnowskiego, muzycznego purysty w obrębie tego gatunku". W dniu 26 kwietnia 2007 roku, Sebastian Stachurski wspólnie z Ryszardem Winiarskim oraz Markiem Jastrzębskim, zorganizował imprezę pt. „Nalepa Tribute”- Życie – Muzyka – Pamięć. Ciekawostką w biografii artysty jest fakt, że od urodzenia mieszkał przy ulicy Hetmańskiej, w bloku naprzeciwko rodzinnego mieszkania Tadeusza Nalepy. Wykonawcą koncertu był reaktywowany na tę okoliczność zespół Portal Blues. „Dowiedziałem się o śmierci Tadeusza Nalepy w trakcie lektury porannej prasy. Później zadzwonił do mnie dziennikarz lokalnej gazety, który poprosił mnie o chwilę refleksji na temat tego świetnego gitarzysty i kompozytora. Wkrótce potem zdałem sobie sprawę, że chciałbym zrobić koncert, na którym zagram w hołdzie Jego utwory. Tym bardziej, że kilka piosenek Nalepy wykonuję od początku kariery”. Koncert okazał się sukcesem organizacyjnym, Sala Widowiskowa WDK w Rzeszowie dosłownie pękała w szwach. RELACJA KLIKNIJ! Po imprezie Stachurski zdecydował, aby kontynuować swoja karierę w obrębie formacji Portal Blues. „W moim przekonaniu zespół Portal Blues zawiesił swoją działalność na pewien okres czasu. Ja potrzebowałem jakiegoś bodźca. Szukałem nowej inspiracji, motywacji i niewątpliwie koncert Nalepa Tribute bardzo mi w tym pomógł”.

W roku 2008  artysta wraz z zespołem wziął udział w IV Międzynarodowym Festiwalu Piosenki "Carpathia Festival". "Wysłałem swoje nagrania i dostałem się do głównego konkursy. Podczas imprezy poznałem panią Elżbietę Zapendowską, która prowadziła wówczas warsztaty wokalne. W trakcie mojego przesłuchania zaśpiewałem jej autorską piosenkę "W serce patrz". Pani Zapendowska z aprobatą odniosła się do mojego głosu, techniki oraz samej piosenki. Biorąc pod uwagę jej doświadczenie zawodowe, odbieram to jako sukces i nagrodę za moją wieloletnią pracę."

Wznowienie działalności pod szyldem Portal Blues było dobrym posunięciem. W dniu 18 kwietnia 2009 roku w ramach Przeglądu Kapel Studenckich w Krakowie, Portal Blues zdobywa na PKS istotną nagrodę - kontrakt z firmą MJM Music Polska. Jednak do podpisania umowy nie dochodzi, ze względu na zbyt rozbieżne oczekiwania stron. "Nie pierwszy raz przekonałem się, że showbiznes bywa nieprzewidywalny. Włożyliśmy w przygotowania do nagrań mnóstwo pracy. Trzeba mieć szczęście, aby trafić na właściwych ludzi, niestety to się wówczas nie udało. Tak naprawdę, ten festiwal był nieudolnie przygotowany, bowiem organizator nie miał podpisanej żadnej umowy ze sponsorami naszej nagrody. W rezultacie nam się za to oberwało.

Mimo wszystko artysta decyduje się własnym sumptem zrealizować profesjonalną sesję nagraniową. "Moja żona powiedział mi, że muszę to zrobić. Jej silna motywacja sprawiła, iż zdecydowałem się podjąć to wyzwanie". Tak więc pod koniec listopada 2009 roku, Sebastian Stachurski rozpoczął pierwszą część sesji nagraniowej w Studio 7. Producentem muzycznym został Zbigniew Jakubek, a realizatorem dźwięku Błażej Domański. W nagraniach wzięli udział jedni z najlepszych muzyków sesyjnych w Polsce. Krzysztof Poliński – perkusja, Mirosław Wiśniewski bas, Zbigniew Jakubek instrumenty klawiszowe, Leszek Matecki – gitary, Sebastian  Sołdrzyński – trąbka. Dodatkowo w studio na saksofonie zagrał wieloletni współpracownik Stachurskiego, Władek Wiater. Druga część sesji odbyła się pod koniec stycznia 2010 roku. Stachurski w sumie rejestruje trzy autorskie piosenki: "W serce patrz", "A gdyby tak jeszcze raz", "Sekret ciebie". Piosenka "Sekret ciebie" szybko stała się hitem. Przez 4 notowania (3 tygodnie) zajmowała I miejsce na liście przebojów Polskiego Radia w Rzeszowie. Utwór "W serce patrz" również dobrze się "sprzedał" w innych stacjach radiowych (Radio Via, Wietrzne radio, Proradio)

W 2011 roku artysta nawiązał współprace ze znaną firmą DDN Production, która wyprodukowała teledysk do utworu "W serce patrz". "Praca na planie z ekipą DDN to było bardzo inspirujące doświadczenie i korzystając z okazji swoje podziękowania kieruję do: Huberta, Piotrka, Pawła, Moniki, Eweliny, Marcina. Dzięki raz jeszcze za wszystko!" Zobacz klip - KLIKNIJ!

Stachurski ma na swoim koncie liczne wywiady prasowe, radiowe, telewizyjne. Prócz tego, posiada własny biogram w prestiżowym leksykonie encyklopedii Who is Who. Zazwyczaj koncertuje z programem autorskim, w oparciu o rozbudowany sześcioosobowy skład. Dodatkowo aranżuje i wykonuje szeroką gamę coverów blues - rockowych. Ma w swoim dorobku 100 zagranych koncertów. W roku 2011, muzyk będzie miał okazję świętować czternastolecie swojej działalności artystycznej.

"Mimo upływu lat, nadal jestem zafascynowany muzyką. Tworzenie utworów, pisanie tekstów, chodzenie na próby, koncertowanie, nagrywanie w studio, w dalszym ciągu bardzo mnie kręci. To we mnie siedzi. Ja tylko pozwalam się temu wydostać na zewnątrz. Cieszę się, że zawsze miałem dobrych kompanów tej podróży. Ufam, że tak już pozostanie...”